Рэпартаж з вёскі Маклішча Хойніцкага раёна, дзе жыве толькі тры чалавекі

Калодзеж у агародзе ёсць, значыцца, без вады жыхары не прападуць. Бачу, у двары нехта рухаецца – гэта бабуля Вольга Іванаўна Пархоменка, ёй 87 гадоў. Яна ўжо нарэзала свінням чыгуны з бульбай і гарбузамі і хутка збіраецца адправіць ежу ў распаленую печку. Таксама семкі плануе падсушыць для хлопцаў. Увечары, магчыма, будзе ўчыняць кіслыя аладкі ці булкі.

– Як у вас справы?

– У нас усё добра, донька. Тупаем паціху. Сын мой з Хойнікаў хацеў забраць да сябе многа разоў. Але як я кіну сваю родную хату ў Маклішчах? Змалку тут жыву. Навошта мне адсюль з’язджаць, не разумею. Адно толькі пагана – суседзяў няма, і пагаварыць амаль няма з кім. Добра хоць са мной яшчэ сын Віця жыве, ды пляменнік Іван. Ёсць да каго абмовіцца.

Гаспадарка тут ладная, сумаваць вяскоўцам не прыходзіцца. Прыгожы конь Буян пасвіцца каля двара, ён дапамагае зямлю апрацоўваць. Курэй штук 10 грабецца. А катоў колькі багата, паспявай толькі малака наліваць.

Ёсць і козачкі: адну клічуць Малышкай, другую – Марусяй.

Вось ужо на зіму сям’я дроў назапасіла. Бачу ляжаць акуратна складзеныя на вуліцы: у лясніцтве выпісалі.

– Звяроў тут дзікіх ніякіх не водзіцца? – пытаюся ў Віктара.

– Ваўкі бегаюць, аднак нас яны абходзяць бокам. Да мы іх і не баімся.

– У горад як дабіраецеся?

– Рэйсавым аўтобусам, які ходзіць толькі па серадам, або сам на мапедзе. Год назад яго сабе купіў. Заўтра па таблеткі паеду ў райцэнтр, потым на базар, ды ў госці да брата завітаю.

Навіны маклішчукі слухаюць па тэлевізары. Па дамашнім тэлефоне размаўляюць з роднымі. Раз на тыдзень курсіруе магазін «Еўраопт» і «бусік» з Калінкавічаў часам наведваецца. Запасаюцца прадуктамі, каб хапіла надоўга. Больш купляюць хлеб, каўбасу, масла, смятану, макароны. Свінням камбікорм бяруць.

– У нас у Маклішчах каранавірусу няма. З Мінска сюды да нас прыязджалі вучоныя, паветра правяралі. Дык сказалі, што да нас трэба з гарадоў лю­дзей вазіць, каб яны дыхалі тут свежым паветрам, – патлумачыла Вольга Іванаўна.

Развітваюся з маклішчукамі. Выхожу з двара і ў чарговы раз разумею, што вясковыя людзі нейкія асаблівыя, шчырыя і вясёлыя, нягледзячы на розныя абставіны.