У вёсцы Тонеж Лельчыцкага раёна прайшоў абрад «Чырачка»

– Чырачка – гэта чайка? – пытаецца карэспандэнтка сталічнага тэлебачання Насця ўдзельніц абраду.

– Не, чырачка – гэта чырок по-нашому, верабейка такая, – адказваюць ёй. 

На свята прыязджае шмат гасцей з усёй рэспублікі, сталічная і рэгіянальная прэса. Багата лю­дзей сабралася ў вясковага клуба. Але, на жаль, жыццё ўносіць свае карэктывы. Нара­джэнне і смерць, як дзве іпастасі жыцця, ходзяць побач. Першае сакавіка, пачатак вясны, абу­джэнне прыроды было азмрочана развітаннем з аднавяскоўкай. 

Падзеі гэтага дня наводзяць на думкі аб тленнасці быцця і вечнага жыцця. Трэба паспець у даравальную нядзелю папрасіць прабачэння ў кожнага аднавяскоўца і падарыць яму сімвал надзеі – птушачку чырачку. 

На гары дагарае пудзіла зімы. Стракочаць фотакамеры і квадракоптары. А старыя бабулі і юныя дзяўчаты водзяць карагод, спяваюць песні і клічуць вясну.

…Ой, гу, весна, ой, гу, красна!
Ой, шо ж ты нам вунесла?
Горшчок масла – голова красна,
Горшчок сыра – голова сіва.
Ой, чірочко, пташэчко,
Не залетай далечко.