Нялёгкі год міру ў віхуры вайны

“Блізка да канца страда салдата. Пачынаецца страда будаўнікоў, земляробаў, пісьменнікаў, настаўнікаў, страда аднаўлення. Гомель жадае жыць і Гомель будзе жыць” — пісала “Гомельская праўда” 26 лістапада 1944 года.
Гэты нумар нашай газеты захоўваецца ў Дзяржаўным архіве Гомельскай вобласці. Ён прысвечаны першаму мірнаму году абласнога цэнтра. З гэтай нагоды землякоў павіншавалі франтавікі-гамяльчане. “Усім сэрцам і душою я ў дзень 26 лістапада разам з вамі. У мінулым годзе дзень вызвалення Гомеля быў для мяне таксама вялікім радасным днём. Я выйшаў з лесу разам з партызанскім атрадам, змагаўся з ворагам у яго тылах. За гэтыя цяжкія гады я страціў сваіх любімых сяброў і сярод іх блізкага таварыша Косцю Макарава. Зараз разам з Чыр­вонай Арміяй знаходжуся за межамі савецкай зямлі”, — напісаў чырвонаармеец А. Даніленка. Старшы сяржант М. Фейгін прыслаў пісьмо з Венгрыі: “У маёнтках на дварах мы бачылі многа сеялак і плугоў. На іх маркі “Ростсельмаша”, “Гомсельмаша”. Гэта было награблена ў Савецкім Саюзе. Нашы гамяльчане адважна ваююць у Венгрыі і помсцяць за пакуты Гомеля”.
“27 месяцаў тамілася Гомельшчына ў нямецкім рабстве. Месяцы нямецкай няволі прынеслі народу і гаспадарцы незлічоныя бядоты, якія яшчэ і сёння цяжка дасканала падлічыць”, — пісала “Гомельская праўда”, падводзячы вынікі года працы на вызваленай зямлі. Аднаўленне разгромленай гаспадаркі ішло нялёгка. Але ўжо летам 1944-га ўсе 964 калгасы вобласці ўбіралі ўраджай. “Прамысловы Гомель — гордасць Савецкай Беларусі — аднаўляецца хутка, — распавядала наша газета. — На магутнасць, устаноўленую Дзяржаўным камітэтам абароны, уведзены ў дзеянне лесакамбінат, запалкавая фабрыка, Навабеліцкі гарэлачны завод, Рэчыцкі лесазавод і пяць прадпрыемстваў па вырабу спірту. 25 уведзены ў дзеянне часткова, але ўжо таксама даюць прадукцыю”. Брыгада падлеткаў электратэхнічнага завода адзначыла гадавіну вызвалення Гомеля выкананнем вытворчай праграмы на 300 працэнтаў.
Падрыхтавала
Ірына ЧАРНАБАЙ