Даліся ў знакі курапаткі

У дзяцінстве мяне лічылі баязліўкай. Напужаная бабулінымі прымаўкамі пра русалак і дамавікоў, я вельмі баялася ночы. Затое днём — гераіня! Уцякала ад раз’юшанай свінні, якую спрабавала падаіць, каб паспытаць яе малако. Не ўмеючы плаваць, давала нырца і трымалася пад вадой больш за ўсіх. Што ні дзень, то новыя прыгоды!
Але ж настаў час, калі я зусім перастала баяцца і цемры. Здарылася гэта якраз пад Новы год.
Адсвяткаваўшы пад завадской ёлкай (бацька тады працаваў у суседняй вёсцы на спіртзаводзе) і атрымаўшы падарункі, мы з сястрой Машай сабраліся дамоў: сусед-шафёр ужо чакаў нас на самазвальчыку каля клуба. І тут усіх запрасілі на фільм “Камсамольцы-дабравольцы”. Бясплатны! Хуценька адправіўшы сястру, я, канечне ж, засталася. Тым больш, і пераначаваць было ў каго: у бабулі Марылі.
Ужо змяркалася, калі я нечакана завітала да бабулі. Каб здзівіць яе, высыпала тры пакеты з падарункамі. А там — мандарынкі, грэцкія арэхі… А цукеркі! Усе шакаладныя! Сяджу на лаўцы, пазіраю на гэтую гару, смакую… І раптам быццам нейкая сіла ўзняла мяне з месца: а сёстры як жа?! Маці, бабуля?! Яны ж так марылі пра гэтыя ласункі, чакалі…
Я рашуча згрэбла прысмакі са стала і аб’явіла:
— Іду дамоў!
Бабуля хацела мяне затрымаць: пужала цемрай, ваўкамі… Але я ўжо была за парогам хаты.
Насвістваючы мелодыю з фільма “Бадзяга”, тры кіламетры лесам прабегла вельмі хутка. Што мне тыя ваўкі і русалкі! Не баюся! А такая навокал цішыня, прыгажосць! Наперадзе ўжо забялела поле… Ура!
І вось пад апошняй разлапістай елкай мне захацелася, так бы мовіць, расслабіцца. Толькі прысела, як з-пад ног нешта вялізнае вылецела, б’ючы крыламі і абдаючы мяне снежным пылам… Я так і села ў снег.
Каб на той час ведала Пушкіна, то крыху перафразіруючы, мабыць падумала б: “Так вот где таилась погибель моя: мне смертию… ель угрожала…”
Але гэта мне было невядома, і я проста сядзела з раскрытым ротам. З усіх бакоў ад мяне ўсё выляталі і выляталі вялізныя птушкі, знікаючы ў цемры лесу. Гэта былі курапаткі, якія ўладкаваліся на начлег пад той разлапістай елкай.
Дома сустрэлі мяне па-рознаму. Маці і бабуля спачатку аслупянелі, а потым давай абдымаць, прыгаворваючы:
— Смяляка ты нашая!
— Якая ж сіла цябе прынесла, родненькая мая? Дзякуй ёй…
Сястрычкі ж глядзелі на мяне з захапленнем, як на нейкі Цуд, як на Свята. А яно сапраўды да нас спяшалася. На парозе стаяў ужо Новы 1959 год!
З наступаючым вас 2010-м, дарагія сябры! Няхай заў­сёды ў вашым доме пануюць мір і брацкая любоў да сваіх блізкіх!
Тамара АТАМАНЧУК,
вёска Салтанава Рэчыцкага раёна