Овеянные славой

“Восьмой десяток разменяла гомельчанка Мария Ульяновна Голофаева. Ее имя занесено в Книгу почета Белорусской пионерской организации…

В августе 1941-го девятилетняя добрушанка, рискуя жизнью, побежала в Дом пионеров, где хранилось знамя городской пионерской организации. Маня спрятала священную реликвию под жилет, выскользнула на улицу и унесла домой.

…Как только советские войска освободили Добруш, сбереженное знамя Голофаева принесла в райком партии. За самоотверженный поступок 14 апреля 1948 года Мария была награждена Почетной грамотой ЦК ВЛКСМ. В 1959-м она успешно окончила юридический факультет Белгосуниверситета и работала в нотариальных конторах”.
Константин Иванов.

“У ліпені 1943-га Усцін Шваякоў, ураджэнец вёскі Кашалёва, што на Буда-Кашалёўшчыне, апынуўся ў партызанскім атрадзе Фёдара Паўлоўскага “Чырвоны Кастрычнік”. А восенню ён стаў камандзірам ініцыятыўнай групы, якая размясцілася ў лясной вёсачцы Малынь Акцябрскага раёна. У Усціна Мікітавіча быў вопыт барацьбы з бандытызмам — да вайны працаваў у Буда-Кашалёўскім і Глускім райаддзелах міліцыі.

У студзені 1942 года група, аснову якой склалі мужчыны з суседняга Глускага раёна, аформілася ў асобную адзінку — партызанскі атрад імя Шчорса, які і ўзначаліў Шваякоў. У сакавіку 1942 года народныя мсціўцы здзейснілі аперацыю па разгрому калоны ворага, якая налічвала да 300 салдат. Усцін Шваякоў атрымаў за той бой ордэн Чырвонага Сцяга.

6 жніўня ён быў паранены і эвакуіраваны ў тыл. Пасля папраўкі быў прызначаны старшым упаўнаважаным Палескага абласнога ўпраўлення НКУС па барацьбе з бандытызмам. У пераможным 1945-м быў намеснікам старшыні Глускага райвыканкама, пазней працаваў дырэктарам торфапрадпрыемства “Бярозаўка” і Глускай электрастанцыі, старшынёй калгаса імя Чкалава, намеснікам старшыні Глускага сельспажыўсаюза. Імя гэтага паважанага чалавека прысвоена адной з вуліц старажытнага Глуска”.
Валерый Васілеўскі, г. Глуск.