Абрадаваў

Гумарэска
Ідзём вясновай вуліцай з жонкаю пад ручку. Пяшчотнае сонейка, засмяяўшыся на ўсю шчаку, шчодра грэе зямельку. І тая ўвачавідкі пажоўклую сваю світку змяняе на зялёны кафтан. Гэткае ж і ў душы маёй прабуджэнне. Мая красачка, мой анёлак са мною ўсяму любуецца.
Глядзім на двор экспедытара Анжэлы Нарцысаўны. Вунь як бульба дружнымі ўсходамі заявіла. І цыбуля ўся ў пер’і. Рві ды ў смятанку — чым не закусь? А дроўцы! Роўныя, паленца ў паленца складзены. Альховыя. І вунь колечкі. Не меней, чым
на тры зімы назапашана. І гэ-та ў адзінокай жанчыны! Сё-
мы гадок без мужа жыве.
Жонка цяжка ўздыхае:
— А ў мяне і з мужыком двор пусты. Прабегаў, прагойсаў то з вудаю, то са стрэльбаю.
Мне падалося, што хтосьці пад рэбры віламі садануў ды ў пячонку іх тыркнуў. Аж сцяўся. Ды маўчу і позірк кідаю на двор архітэктара Ганны Арцёмаўны. Развядзёнка. Ці то піў без меры яе Адам, ці то па іншай прычыне, ды толькі разышлася з ім Ганна. І не сумуе. Гаспадыня. На падворку гойсаюць трое парсюкоў, ля ночваў тоўпяцца індыкі з курамі.
З коміна лазні сцелецца дымок. А з яе зычны мужчынскі голас:
— Ганна, Ганначка. То кажаш, што не падабаецца табе спальны гарнітур? Не той колер? Не турбуйся, заўтра новы прывязу.
Пры гэтых словах мая жонка ў твары мяняецца. Не гаворыць, а страляе з аўтамата Калашнікава:
— Ты не мужчына, ты цень, нават ложка новага купіць не можаш. А тут спальны гарнітур вязуць. І каму? Удаве. Адзінокай жанчыне…
— Даруй, Зінка, чую, нядоўга мне мучыць цябе засталося, — кажу. — Сэрца здае. З ныркамі дрэнь.
І жонка — сама дабрыня — куды толькі злосць яе падзелася:
— Няўжо, саколік? Колькі жыць буду, гэтулькі памятаць цябе буду…
Паплыла, паплыла ў мяне вуліца пад нагамі. І як не было сонца. Як не было вясны. Зманіў. Абрадаваў жонку!
Віктар ЛОЎГАЧ