Штогод у апошні дзень масленічнага тыдня ў Тонежы, аграгарадку ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці, адзначаюць свята “Чырачка”

Традыцыйнае свята “Чырачка” прысвечана прылёту і сустрэчы птушак, таму і назву сваю мае ад чырка — вадаплаўнай птушкі. У абрадавых песнях, якія выконваюцца падчас свята, узгадваюцца і іншыя птушкі: зязюля, цяцера і перапёлка. Каб праводзіць зіму і паклікаць вясну, збіраюцца ўсе тонежцы: дзеці, моладзь, людзі старэйшага ўзросту і, канешне, удзельнікі мясцовага народнага фальклорнага калектыву “Таняжанка” — асноўныя завадатары ўсіх свят.

Раніцай святочнага дня вясковыя жанчыны пякуць з цеста пернікі ў выглядзе птушак-чырачак. Тым часам дзяўчаты ў адной з хат упрыгожваюць елачку стужкамі і кветкамі, а хлопчыкі рыхтуюць пудзіла зімы. Старэйшыя людзі кажуць, што ў гэты дзень асаблівую сілу мае талая вада, таму ёю ўмываюцца і пояць кароў.

Удзельнікі свята збіраюцца ў гурт, бяруць упрыгожаную елачку, пудзіла Зімы, пернікі-“чырачкі” і з веснавымі песнямі накіроўваюцца на ўскраек вёскі — на гару. Па дарозе дораць сустрэчным пернікі, многа людзей далучаюцца да шэсця.

На гары моладзь просіць старэйшых: “Благаславіце, людзі добрыя, вясну-красну гукаці!” Як атрымаюць благаславенне, заводзяць карагоды: “Ой, гу, весна”, “За чэрэтом зелененькім”, “Було лето — не бувало”; гуляюць у веснавыя гульні: “Грушку”, “Перапёлачку”, “Орынку”. Хлопцы бяруць пудзіла Зімы і нясуць у вогнішча. За тым, як гарыць пудзіла, уважліва назіраюць усе прысутныя, бо, акрамя як пагрэцца, можна прадказаць, як будзе сыходзіць зіма. Працягваюцца карагоды, вясёлыя гульні. Далей хлопчык бярэ елачку і залазіць з ёю на самы высокі дуб на гары, як мага вышэй, каб замацаваць упрыгожанае дрэўца бліжэй да сонца. Кажуць, што сонца пабачыць прыгожыя кветачкі на зялёным дрэўцы і хутчэй прыйдзе сапраўдная вясна. Пасля гэтага адбываецца ці не самая вясёлая дзея свята — качанне з гары, якое дае здароўе на ўвесь год.